ПЕШВОИ МИЛЛАТ – КАФИЛИ ВАҲДАТИ МИЛЛӢ

Ваҳдати миллӣ яке аз бузургтарин дастовардҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон ба ҳисоб меравад. Маҳз ба шарофати ваҳдату ҳамдигарфаҳмӣ имрӯз кишвари мо дар роҳи рушду тараққиёт қадамҳои устувор мегузорад. Дар таҳкими ваҳдати миллӣ ва ҳифзи сулҳу субот нақши Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон хеле бузург ва арзишманд мебошад. Аз ин рӯ, шаҳрвандони мамлакат Пешвои миллатро ҳамчун кафили ваҳдати Тоҷикистон эътироф мекунанд.
Дар солҳои аввали соҳибистиқлолӣ Тоҷикистон ба мушкилоти зиёди сиёсӣ ва иҷтимоӣ рӯ ба рӯ гардид. Низоъҳои дохилӣ боиси талафоти ҷонӣ, харобшавии иқтисодиёт ва муҳоҷирати аҳолӣ шуданд. Дар чунин шароити душвор Пешвои миллат бо иродаи қавӣ ва масъулияти баланд роҳбарии давлатро ба зимма гирифта, барои барқарор намудани сулҳу субот талошҳои пайваста анҷом доданд. Маҳз сиёсати хирадмандона ва сулҳҷӯёнаи ӯ барои ба даст овардани сулҳи пойдор ва ваҳдати миллӣ замина гузошт.

Ба имзо расидани Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ дар 27 июни соли 1997 оғози марҳилаи нави рушди Тоҷикистон гардид. Ин санади таърихӣ ба ҷанги шаҳрвандӣ хотима бахшида, барои муттаҳид сохтани ҷомеа ва таҳкими давлатдорӣ шароити мусоид фароҳам овард. Аз ҳамон вақт инҷониб ваҳдати миллӣ ба арзиши муқаддаси ҷомеаи тоҷик табдил ёфтааст.
Пешвои миллат дар тамоми давраи роҳбарии худ ба масъалаи таҳкими ваҳдати миллӣ диққати махсус медиҳанд. Он кас ҳамеша мардумро ба дӯстӣ, ҳамдигарфаҳмӣ, эҳтироми арзишҳои миллӣ ва ҳифзи манфиатҳои давлату миллат даъват менамоянд. Сиёсати пешгирифтаи давлат дар самти рушди иқтисод, маориф, фарҳанг ва иҷтимоиёт низ ба таҳкими ягонагии ҷомеа мусоидат мекунад. Имрӯз дар кишвар намояндагони миллату қавмҳои гуногун дар фазои дӯстиву бародарӣ зиндагӣ ва фаъолият менамоянд.
Яке аз омилҳои муҳимми таҳкими ваҳдат ин баланд бардоштани ҳисси ватандӯстӣ ва худшиносии миллӣ мебошад. Пешвои миллат дар суханрониҳо ва вохӯриҳои худ пайваста ҷавононро ба дӯст доштани Ватан, эҳтироми таърих ва фарҳанги миллӣ, инчунин саҳмгузорӣ дар рушди кишвар ҳидоят мекунанд. Ҷавонон ҳамчун неруи пешбарандаи ҷомеа бояд арзиши сулҳу ваҳдатро дарк намуда, барои ҳифзи он масъулияти баланд эҳсос намоянд.
Имрӯз Тоҷикистон ба шарофати сулҳу ваҳдат ба дастовардҳои назаррас ноил гардидааст. Сохтмони роҳҳо, нақбҳо, неругоҳҳои барқӣ, муассисаҳои таълимӣ ва тандурустӣ, инчунин рушди соҳаҳои гуногуни иқтисодиёт самараи сулҳу суботи ҷомеа мебошанд. Ҳамаи ин пешрафтҳо нишон медиҳанд, ки ваҳдат заминаи асосии рушди устувори давлат аст.
Дар хулоса метавон гуфт, ки Пешвои миллат дар таҳкими сулҳ, ваҳдат ва суботи ҷомеаи Тоҷикистон нақши таърихӣ доранд. Маҳз бо роҳбарии оқилона ва сиёсати созандаи ӯ кишвари мо аз марҳилаи душвори таърихӣ гузашта, ба роҳи рушди устувор ворид гардид. Ҳифзи ваҳдати миллӣ вазифаи ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон мебошад, зеро ваҳдат асоси пешрафт, шукуфоӣ ва зиндагии осоиштаи мардум аст. Аз ин рӯ, Пешвои миллат воқеан кафили ваҳдати Тоҷикистон ва рамзи сулҳу ягонагии миллат ба шумор мераванд.
Чилахон Холов, магистранти Академияи идоракунии давлатӣ